Sezon 2025 dobiegł końca.
Dziękujemy i z niecierpliwością czekamy na rok 2026.
Ossuarium w Mělníku, wraz z kostnicą w Sedlcu koło Kutnej Hory, należy do największych w Czechach. Znajduje się w krypcie pod prezbiterium kościoła prepozytów św. Piotra i Pawła. Proces budowy prezbiterium i napis na jego ścianach wskazują, że służyło ono do lat 30. XVII wieku.
Od niepamiętnych czasów wokół kościoła znajdował się cmentarz, który jednak nie wystarczał na liczne pochówki, zwłaszcza podczas epidemii. Dlatego grabarze zbierali kości zmarłych i chowali je w kostnicy. Ossuaria, czyli kostnice, znajdowały się w większości kościołów parafialnych, gdzie istniały cmentarze. Ossuarium w Mielniku służyło swojej funkcji do 1775 roku, kiedy to cmentarz kościelny został zlikwidowany.
Zgodnie z dekretem cesarskim z 16 sierpnia 1787 roku miały być ossuaria zlikwidowane a szczątki pochowane w ziemi. Aby uchronić kryptę przed likwidacją, w Mielniku zamurowano okna i wejście do kostnicy nagrobnymi płytami. Cmentarz przeniesiono na przedmieścia przy kościele. św. Ludmiły.
Podczas remontu kościoła w latach 1891–1892 ponownie otwarto wejście do ossuarium, a płyty nagrobne zasłaniające okna przeniesiono do wnętrza kościoła. Po renowacji kościoła w latach 1913–1916 światowej sławy antropolog, MUDr. RNDr. h. c. Jindřich Matiegka, profesor Uniwersytetu Karola, rozpoczął profesjonalne badania i porządkowanie kości umieszczonych w ossuarium. Po ciężkiej pracy w czasie I wojny światowej, wraz z dwoma młodymi asystentami (w tym jego późniejszym następcą, prof. dr hab. Jiřím Malým) przygotował ossuarium do celów badawczych i do zwiedzania.
W ossuarium znajdują się szczątki około 10 000 do 15 000 osób w różnym wieku, płci i o różnym pochodzeniu etnicznym. W przeszłości przywożono tu kości znalezione w różnych miejscach wokół Mělníka, będące pozostałościami wojny trzydziestoletniej i innych potyczek.
Parafia świętych Piotra i Pawła
Monumentalny kościół świętych Piotra i Pawła w Mielniku jest jednym z najstarszych kościołów w Czechach. Franciszek Palacki datuje jego powstanie, wraz z miejscową kapitułą, na czasy księżniczki Emmy (+1006), żony księcia czeskiego Bolesława II, który był głównym fundatorem w drugiej połowie X wieku.